Άρθρο στην εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” σχετικά με το ποιο βιβλίο θα διέσωζα αν ήμουν ναυαγός
Τον «Μικρό Πρίγκιπα»
Aν βρισκόμουν σε ένα νησί, με μοναδικό σύντροφο ένα βιβλίο, θα διάλεγα κάτι που δεν κουβαλά απλώς λέξεις, αλλά μνήμες, ερωτήματα, ανθρώπους. Ενα βιβλίο που δεν διαβάζεται μονάχα με το μυαλό, αλλά κυρίως με την καρδιά. Για μένα, αυτό είναι «Ο Μικρός Πρίγκιπας» του
Antoine de Saint-Exupéry.
Το διάβασα πρώτη φορά μικρός. Ήταν όμορφο, αλλόκοτο, σαν παραμύθι. Το ξαναδιάβασα μεγαλύτερος, και κατάλαβα ότι δεν ήταν παραμύθι για παιδιά, αλλά ένας σιωπηλός οδηγός για ενήλικες που ξέχασαν πώς είναι να βλέπεις τον κόσμο με τα μάτια της αθωότητας και της αγάπης.
Στην εποχή μας, με την μεγάλη ταχύτητα, τις αποστάσεις και τα εναλλασσόμενα συνθήματα, ο Μικρός Πρίγκιπας θυμίζει κάτι πολύτιμο. Ότι
τα ουσιαστικά είναι αόρατα στα μάτια. Ότι αυτό που δίνει αξία στη ζωή μας είναι ό,τι «εξημερώνουμε» . Οι άνθρωποι που αγαπάμε, οι λέξεις που μας σημάδεψαν, οι σιωπές που μοιραστήκαμε.
Αν είχα αυτό το βιβλίο, μόνος , στο νησί , θα ένιωθα λιγότερο μόνος. Και καθώς μεγαλώνω και πια είμαι κι εγώ μπαμπάς, το σκέφτομαι
αλλιώς. Δεν θέλω να το κρατήσω μόνο για μένα. Θέλω να το διαβάσουν και τα παιδιά μου. Όχι για να τους δώσω απαντήσεις, αλλά
για να τα βοηθήσω να διατυπώσουν τις δικές τους ερωτήσεις.
Θέλω να τους πω, όπως λέει η αλεπού, ότι η σχέση με έναν άνθρωπο δεν είναι κάτι απλό ή αυτόματο. Είναι φροντίδα. Είναι χρόνος. Είναι δέσιμο. Ότι αξίζει να είναι κανείς τρυφερός, ακόμη κι αν πληγώνεται. Ότι η καλοσύνη δεν είναι αφέλεια, είναι επιλογή.
Σε αυτό το υποθετικό νησί , χωρίς φωνές, χωρίς «πρέπει», θα είχα απέναντί μου τις μεγάλες ερωτήσεις: Ποιοι είμαστε όταν δεν μας βλέπει κανείς; Τι κρατά με όταν όλα τα εξωτερικά έχουν φύγει; Πόσο αλήθεια «ζούμε» και πόσο απλώς «υπάρχουμε»;
Ο Μικρός Πρίγκιπας δεν έχει απαντήσεις έτοιμες. Έχει, όμως, ένα είδος αλήθειας που μπαίνει σιγά, σαν το φως την αυγή. Υπάρχει στις σελίδες του, η νοσταλγία για την παιδική ματιά, αλλά και η πίστη ότι μπορούμε, ακόμη και ως ενήλικες, να ξαναγίνουμε πιο αληθινοί.
Σε μια εποχή που ζητά διαρκώς αποτελεσματικότητα, εγώ θέλω να κρατώ και κάτι από την αργή, αυθεντική, παιδική ματιά. Όχι από ρομαντισμό, αλλά από ανάγκη. Γιατί η πολιτική, η ζωή, η σχέση μας με τους άλλους δεν είναι τεχνική, είναι πρωτίστως ανθρώπινη υπόθεση.
Ο Μικρός Πρίγκιπας με βοηθά να μην το ξεχνώ. Κι αν το διαβάσουν και τα παιδιά μου, ίσως δεν ξεχάσουν ούτε εκείνα, ότι τελικά μόνο ο άνθρωπος μετράει .