Άρθρο στην Απογευματινή της Κυριακής, 28 Ιανουαρίου 2024
Η κυβέρνηση ευθύνεται για τον ακραίο διχασμό της κοινής γνώμης σε σχέση με το γάμο ομοφύλων ζευγαριών.
Σε ένα κράτος δικαίου που σέβεται τον κάθε άνθρωπο και τις ελευθερίες του το ζήτημα του γάμου μεταξύ δύο ενηλίκων δεν θα έπρεπε να δημιουργεί τόσες εντάσεις, δεδομένου ότι πρακτικά δεν επηρεάζει ούτε κατ΄ ελάχιστο τη ζωή του υπόλοιπου πληθυσμού ή τα θρησκευτικά του αισθήματα.
Η επιλογή όμως της επικοινωνιακής ομάδας του κ. Μητσοτάκη να τον εμφανίσουν ως δήθεν προοδευτικό και οι χειρισμοί στους οποίους επιδίδονται για να πείσουν δήθεν τους βουλευτές της ΝΔ να αλλάξουν την ταυτότητά τους, είναι τελικά αυτή που προκαλεί μια βαθιά διχόνοια στην κοινή γνώμη.
Οι όροι με τους οποίους διεξάγεται η όλη συζήτηση παραπέμπει στις εποχές των συζητήσεων για την ψήφο στις γυναίκες ή ακόμα πιο πρόσφατα, πριν από 40 χρόνια όταν και εκσυγχρονίστηκε το οικογενειακό δίκαιο από την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.
Τότε η δήθεν προσβολή των συντηρητικών της ελληνικής κοινωνίας συνίστατο στο δικαίωμα της γυναίκας να κρατά το επίθετό της, στο δικαίωμα στο διαζύγιο, στην κατάργηση του προικοσύμφωνου και κυρίως στην χειραφέτηση της γυναίκας από τις επιθυμίες του πατέρα της ή και της οικογένειάς της!
Σήμερα, οι ίδιοι συντηρητικοί κύκλοι αισθάνονται ότι θίγεται η παραδοσιακή οικογένεια από την επιθυμία δύο ενηλίκων να ζήσουν μαζί.
Όσον αφορά στο θέμα υιοθεσίας, όπως περιγραφόταν σε κάθε νόμο έως σήμερα, η συζήτηση γίνεται και πάλι λανθασμένα.
Για εμάς, η κατοχύρωση του συμφέροντος του παιδιού είναι απαράβατος κανόνας.
Υπό αυτό το πρίσμα, ούτε η πολιτική ούτε η θρησκευτική προσέγγιση μπορούν a priori να παρέχουν ή να απαγορεύουν μια αναδοχή που αφορά στα συμφέροντα ενός ανηλίκου και μόνο.
Το συμφέρον του παιδιού, μπορεί να καθοριστεί μόνο μέσα από την κατάλληλη διεπιστημονική προσέγγιση του ίδιου του παιδιού.
Το πόρισμα δηλαδή παιδοψυχιάτρων, ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών που εξετάζουν την πραγματική κατάσταση του παιδιού είναι τελικά το συμφέρον του παιδιού και αυτό μόνο μπορεί να καθορίσει την αποδοχή ή την απόρριψη μιας αίτησης υιοθεσίας.
Κάθε άλλη συζήτηση είναι περιττή και προσβλητική για κάθε άνθρωπο. Η έσχατη συζήτηση περί παρένθετης μητρότητας, είναι επίσης εκ του πονηρού, καθώς ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν επιτρέπει την χρησιμοποίηση της γυναίκας ως σκεύος αναπαραγωγής.
Στη χώρα μας η χρήση παρένθετης μητέρας, επιτρέπεται υπό πολύ συγκεκριμένες και αυστηρές προϋποθέσεις, καθορισμένες από το μακρινό 2002.
Συνοψίζοντας, η ρύθμιση που είναι σε διαβούλευση, αποτελεί μια εκκρεμότητα, η οποία δεν θα αλλάξει την ζωή των ετεροφύλων ζευγαριών προς το χειρότερο, αλλά θα βελτιώσει τη ζωή των ομόφυλων.
Και αυτή η βελτίωση έχει μεγάλη σημασία για ένα τμήμα της κοινωνίας μας.
Η δε συζήτηση για τα πρότυπα, που κινδυνεύουν, είναι ενδιαφέρουσα αν λάβουμε υπόψιν τι παρακολουθεί στην καθημερινότητα του, ένα παιδί. Άλλωστε, η βία των ανηλίκων, οι γυναικοκτονίες, η αύξηση χρήσης ναρκωτικών και ψυχοφαρμάκων δείχνει ότι η συζήτηση για το πως κινείται η κοινωνία μας πρέπει