Ομιλία Παύλου Χρηστίδη, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής στην Ολομέλεια της Βουλής
Eίναι σημαντικό το γεγονός ότι σήμερα συζητάμε ένα νομοσχέδιο, το οποίο παρουσίασε ο εισηγητής μας Στέφανος Παραστατίδης με πολύ κρίσιμες λεπτομέρειες και περιέχει μια σειρά από ρυθμίσεις που επιλύουν ζητήματα ετών, αφήνοντας, όμως, σε εκκρεμότητα και μια σειρά από θέματα που πρέπει να τα δούμε το συντομότερο δυνατό.
Και το λέω αυτό, κυρία Υπουργέ, διότι γνωρίζετε πολύ καλά ότι το επίπεδο της εκπαίδευσής μας σήμερα χρειάζεται βελτίωση, παρά την πολύ μεγάλη προσπάθεια που κάνουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και από την Κέρκυρα μέχρι το Καστελόριζο. Είναι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι προσπαθούν κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και με πολύ χαμηλούς μισθούς, να φέρουν εις πέρας το έργο τους που αφορά το μέλλον των δικών μας παιδιών.
Αφορά την προοπτική και το μέλλον των παιδιών σε όλα τα ηλικιακά φάσματα. Και πρέπει να σκεφτούμε και το πόσο πρέπει να στηρίξουμε τους ακαδημαϊκούς μας διότι οι ακαδημαϊκοί, οι δάσκαλοι έχουν μείνει έξω από τη δική σας πολιτική. Χρειάζεται να ασκήσετε πολιτικές που να στηρίζουν πρακτικά τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι διδάσκουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και οι οποίοι καθημερινά παράγουν και με την έρευνα και με τις μελέτες που κάνουν και με τα μαθήματα τα οποία έχουν και με τα επιστημονικά συνέδρια που διοργανώνουν και με τους παρακολουθούμε κάθε μέρα στην τηλεόραση, για παράδειγμα, όλο αυτό το χρονικό διάστημα που τοποθετούνται γύρω από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Εκείνοι είναι οι οποίοι ανοίγουν ένα δρόμο και με την εξυπνάδα τους, με την διαύγεια τους, με τον τρόπο με τον οποίο πορεύονται, με την εκπαίδευση τους, είναι αυτοί οι οποίοι διαφωτίζουν κρίσιμες λεπτομέρειες. Παρόλα αυτά, όλοι εκείνοι οι ακαδημαϊκοί και δάσκαλοι υποαμείβονται σε σχέση με το έργο που παράγουν.
Πρέπει να ασχοληθούμε με τους ανθρώπους αυτούς, είτε είναι στην πρωτοβάθμια, είτε στη δευτεροβάθμια, είτε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Να τους στηρίξουμε πρακτικά. Και έχετε στην κοινοβουλευτική σας πλειοψηφία, μια σειρά ανθρώπων, οι οποίοι με την αλαζονεία τους και με τον τρόπο που συμπεριφέρονται μιλώντας για τους δημόσιους λειτουργούς, όπως η συνάδελφος, από την Αχαΐα, κυρία Αλεξοπούλου, η οποία είχε εκφράσει, πριν από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, την αλαζονεία της εξουσίας. Σε ποιους; Σε εκείνους οι οποίοι αμείβονται με 900 και 1000 ευρώ. Σε εκείνους που είναι μακριά από τα σπίτια τους και που παλεύουν να φέρουν εις πέρας την εκπαίδευση των παιδιών μας. Αυτή η αντίληψη θα αντιμετωπιζόταν ακόμα πιο αποτελεσματικά αν είχαμε και παιδεία και κουλτούρα, τέχνη και πολιτισμό. Αυτό το οποίο αφορά και ένα κομμάτι του δικού μας νομοσχεδίου σήμερα, εδώ.
Και πρέπει να δώσουμε ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται και η τέχνη και η κουλτούρα και ο πολιτισμός στην πατρίδα μας που αποτελούν κομμάτι της ελληνικής ιστορίας, το οποίο παίζει κομβικό ρόλο για να γεμίζουν τα ταμεία του ελληνικού κράτους. Και σχετίζεται με τον τρόπο με τον οποίο οι αρχαίοι μας πρόγονοι αλλά και όλες οι γενιές Ελλήνων κατάφεραν να παράξουν σπουδαία πράγματα στο θέατρο, στη μουσική, στον πολιτισμό συνολικά.
Θα μου επιτρέψετε όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να αναφερθώ και σε μια σειρά ζητημάτων, τα οποία μας απασχολούν τις τελευταίες ώρες μετά τις περιχαρείς ανακοινώσεις του κ. Μητσοτάκη για όσα σχετίζονται με τον κατώτατο μισθό. Για ακόμα μια φορά, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει αυτή την αύξηση ως μια μεγάλη κοινωνική κατάκτηση. Και επειδή στην κυβέρνηση αυτή αρέσει να χρησιμοποιεί στοιχεία και δεδομένα, έρχομαι σήμερα εδώ, για να σας παρουσιάσω τα αποτελέσματα της κυβερνητικής πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας, μόλις μέσα σε ένα χρόνο. Αυτά εδώ είναι τα στοιχεία της Eurostat του 2024. Ήμασταν προτελευταίοι σε αγοραστική δύναμη πανευρωπαϊκά. Και σας λέγαμε, σε όλα τα νομοσχέδια που κουβεντιάζαμε για το εργασιακό, ότι με τον τρόπο με τον οποίο πορεύεστε έρχεται η ώρα που θα είμαστε τελευταίοι. Και το πετύχατε και αυτό. Μέσα μόλις σε έναν χρόνο. Ανακοινώθηκαν, λοιπόν, εχθές τα στοιχεία της Eurostat και η Ελλάδα είναι στην τελευταία θέση, ισοψήφια με την Βουλγαρία, έχοντας χάσει η Ελλάδα δύναμη. Και είμαστε τελευταίοι μαζί με την Βουλγαρία εξαιτίας των δικών σας πολιτικών. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Αυτό δεν είναι ένα απλό στοιχείο. Αυτό είναι η ζωή ανθρώπων. Είναι η καθημερινότητα χιλιάδων μισθωτών, οι οποίοι, αυτή τη στιγμή, βρίσκονται στην τελευταία θέση, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όσον αφορά την αγοραστική τους δύναμη. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής της κυρίας Κεραμέως, η οποία ειρωνευόταν όταν εμείς μιλούσαμε για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και έλεγε ότι είναι πολιτικές άλλων αιώνων. Αυτά είναι τα αποτελέσματα επτά ετών διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Σε αυτή, λοιπόν, την κατεύθυνση θέλω να σας πω ότι έρχονται να προστεθούν και άλλα στοιχεία, τα οποία βρίσκονται στα πρακτικά της Βουλής μιας και τα έχουμε πει πάρα πολλές φορές, αλλά θα τα επαναλάβω.
40 ώρες την εβδομάδα δουλεύουν οι Έλληνες εργαζόμενοι, την ώρα που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 36 ώρες. Δουλεύουν τα Σαββατοκύριακα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον Ευρωπαίο. Εργάζονται πολλές φορές με κίνδυνο της ζωής τους. Έχουμε επισημάνει ότι για πάνω από πέντε χρόνια δεν καταγράφεται ούτε μία επαγγελματική ασθένεια σε κρίσιμους τομείς. Ποιος ξεχνά ότι η δική σας κυβέρνηση είναι εκείνη που έκανε μια συγκεκριμένη επιτροπή για να εξετάσει το αίτημα των βαρέων και ανθυγιεινών; Ήρθε η επιτροπή αυτή και είπε ότι μία σειρά επαγγελμάτων πρέπει να ενταχθούν στα βαρέα και ανθυγιεινά. Και πέντε χρόνια μετά οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουνε μπει. Αυτή είναι η ανάπτυξη της Νέας Δημοκρατίας. Η ανάπτυξη η οποία αφορά λίγους και εκλεκτούς, κυρίως αυτούς οι οποίοι συμβουλεύουν, εκείνους οι οποίοι έχουν μετατρέψει τη Δημοκρατία μας σε συμβουλοκρατία. Αυτό είναι το οποίο δημιουργεί η Νέα Δημοκρατία.
Και έρχεστε σήμερα και πανηγυρίζετε και μας λέτε για τις αυξήσεις στους μισθούς, την ώρα που ξέρετε ότι τα ενοίκια έχουν αυξηθεί 28% τα τελευταία χρόνια. Ότι ένας στους τέσσερις Έλληνες, όχι με βάση αυτά τα οποία λέει το ΠΑΣΟΚ, αλλά με βάση αυτά τα οποία λέει η ΕΛΣΤΑΤ, βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Όταν ένας στους πέντε δεν μπορεί να ζεστάνει το σπίτι του και όταν πάνω από το 10% στερείται ένα αξιοπρεπές γεύμα. Αυτή είναι η Ελλάδα του κυρίου Μητσοτάκη το 2025. Και αυτό, κύριε Πρόεδρε, κύριοι συνάδελφοι, κυρία Υπουργέ, δεν μπορούμε να το θεωρήσουμε μια επιτυχία. Η αλήθεια είναι απλή και η αλήθεια είναι εκείνη που λέει ότι η αύξηση που ανακοίνωσε ο κ. Μητσοτάκης προφανώς δεν αρκεί ούτε για τα ζητήματα της καθημερινότητας.
Εσείς που κατηγορούσατε άλλες κυβερνήσεις για το “με ένα νόμο κι ένα άρθρο” έρχεστε επί της ουσίας και παίρνετε μια απόφαση μονομερούς αύξησης του κατώτατου μισθού. Και ενώ φέραμε μια κουβέντα, πριν από λίγες εβδομάδες, για τα ζητήματα που αφορούν τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, εσείς επιμένετε εκεί και κρατάτε ζωντανή τη μνημονιακή ρύθμιση, η οποία δεν επιτρέπει τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Δεν επαναφέρετε στους κοινωνικούς εταίρους αυτό που οι ίδιοι ζητούν, δηλαδή να καθορίζουν μέσα από διαπραγματεύσεις τον κατώτατο μισθό. Γιατί αυτός είναι ένας τρόπος, ο οποίος δεν προσδιορίζει μόνο μισθούς αξιοπρέπειας, αλλά προσδιορίζει και το κομμάτι της αγοραστικής δύναμης και προφανώς το κομμάτι της υγείας και της ασφάλειας στον χώρο της εργασίας. Και εμείς θα επιμένουμε σε αυτό γιατί δεν θα ξεχάσει κανένας μας, ούτε εσείς το ξεχνάτε, κύριε Υπουργέ, την τραγωδία στο εργοστάσιο “Βιολάντα”, όπου χάσαμε πέντε συνανθρώπους μας με τόσο άδικο τρόπο και χωρίς να έχουν γίνει οι απαραίτητοι έλεγχοι για να προστατευτούν οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι θα μπορούσαν να είναι ανάμεσά μας. Και τι γίνεται λίγα χιλιόμετρα από εκεί; Η αποτυχία του επιτελικού κράτους της Νέας Δημοκρατίας για τη δίκη των Τεμπών.
Πόσες ώρες έχει μιλήσει ο κ. Φλωρίδης για τη μεγαλειώδη κίνησή του να βρει αίθουσα, η οποία ήταν η μεγαλύτερη της Ευρώπης για την εκδίκαση της υπόθεσης των Τεμπών; Πόση προπαγάνδα έχει χρησιμοποιήσει; Πόσες ώρες έχει βγει ο ίδιος και έχει πει ότι όλα θα εξελιχθούν τέλεια; Και πόση ντροπή πρέπει να νιώθει μία χώρα όταν σε αυτή την υπόθεση, η οποία αφορά τη δικαιοσύνη και τη δικαίωση 57 ψυχών, δεν μπορούμε να κάνουμε την πρώτη μέρα δικαστήριο, αλλά πρέπει να διακόψει δέκα φορές η έδρα και να έχουμε αυτές τις εικόνες και να προσπαθεί να εργαλειοποιήσει η κυβέρνηση άλλες εποχές, άλλα παραδείγματα. Αντί να είναι εκείνη, η οποία αναλαμβάνει την ευθύνη της. Και ποια είναι η πολιτική ευθύνη; Η πολιτική ευθύνη είναι ότι όταν έχεις πετάξει 1,5 περίπου εκατομμύριο ευρώ, με βάση τις δικές σου προϋποθέσεις, αυτό που έχεις ζητήσει εσύ από τον εργολάβο να κάνει, το ελάχιστο το οποίο πρέπει να κάνει ο κ. Φλωρίδης, ο οποίος το προηγούμενο χρονικό διάστημα πανηγύριζε, είναι να παραιτηθεί. Και αυτή η παραίτηση θα είχε και πολιτικό θάρρος ανάληψης της ευθύνης. Αλλά ποιος έχασε το θάρρος και την τόλμη για να την βρει ο κύριος Φλωρίδης; Ο κύριος Φλωρίδης έχει χάσει τα λόγια του και προσπαθεί να πει ότι γι αυτό έφταιγαν οι παριστάμενοι, οι συγγενείς, οι φίλοι, οι δικηγόροι των θυμάτων, οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι προσπαθούσαν να κάνουν τη δουλειά τους. Λες και δεν ξέρει ο κ. Φλωρίδης πως ακριβώς γίνονται τα δικαστήρια σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας.
Δεν χωρούν υπεκφυγές, δεν χωρούν δικαιολογίες και είναι προφανές ότι υπήρξαν αστοχίες. Είναι προφανές ότι υπήρξαν λάθη. Είναι προφανές ότι υπάρχει πολιτική ευθύνη και είναι προφανές ότι οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση θα είχε έστω και μισή παραίτηση. Αυτή η κυβέρνηση έχει άρνηση παραίτησης. Καμία πολιτική ευθύνη για οτιδήποτε. Θέλει να τα κάνει όλα τέλεια και όταν δεν τα κάνει, δεν αναλαμβάνει κανένας την ευθύνη. Οι πολίτες λοιπόν απαιτούν περισσότερα. Αξίζουν περισσότερα. Αξίζουν ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο μπορεί να μιλήσει με λογοδοσία. Όταν βάζεις ως στόχο να κάνεις ένα δικαστήριο και το δικαστήριο αυτό δεν γίνεται, πρέπει να υπάρξει ανάληψη της ευθύνης. Έστω μία συγγνώμη. Όταν αναλαμβάνεις να προστατεύσεις τους εργαζόμενους, πρέπει – εάν δεν το κάνεις – να βγαίνεις και να ζητήσεις έστω μία συγγνώμη μαζί με την πολιτική ευθύνη. Αυτές είναι οι βασικές προϋποθέσεις μίας σύγχρονης ευρωπαϊκής, ευνομούμενης χώρας. Αυτές είναι οι προϋποθέσεις τις οποίες οφείλουμε όλοι μας να διασφαλίσουμε και είναι και αυτό που επιβάλλει η ελληνική μας ιστορία. Είναι η αίσθηση ότι οι Έλληνες μπορούν να ονειρευτούν και να ζήσουν καλύτερα, αν έχουν μια μεγάλη ιδέα να τους οδηγεί.
Και σήμερα η λογοδοσία λείπει. Η δικαιοσύνη λείπει. Η αλληλεγγύη λείπει. Οι καλές συνθήκες εργασίας λείπουν. Και αυτή η κυβέρνηση κάνει ότι δεν ακούει και δεν αναλαμβάνει ποτέ καμία ευθύνη. Η λογοδοσία είναι συστατικό της δημοκρατίας και του πολιτεύματός μας. Και ο κύριος Φλωρίδης είναι προφανές ότι θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί για λόγους σοβαρότητας, λογοδοσίας, ευθύνης έναντι όλης της ελληνικής κοινωνίας, η οποία αυτό το οποίο περιμένει για τα Τέμπη είναι η απόδοση της Δικαιοσύνης.
Σας ευχαριστώ πολύ.